ویران ہو جاندا اے دل دا ہر اک کونا
Poet: مظہرؔ اِقبال گوندَل By: MAZHAR IQBAL GONDAL, Karachiمانواں ہوندیاں نیں جی ٹھنڈیاں چھانواں
تپدے نصیباں اُتے رب دیاں مہربانیاں۔
ساہواں دے نال نال اوہدی خوشبو رہندی اے
جاندیاں وی ماواں چھڈ جاندیاں نیں نشانیان۔
خود بھکھیاں رہ کے وی پُت نوں کھلاندیاں
اپنے حصے دیاں خوشیاں کردیاں قربانیاں۔
راتاں نوں جاگ جاگ نینداں وار دیندیاں
پُت دیاں خوشیاں لئی لٹاندیاں جوانیاں۔
جدو ماں دنیا توں رخصت ہو جائے اک وار
پھر کسے وی ہاسے وچ باقی نئیں رہندیاں رانیاں۔
ویران ہو جاندا اے دل دا ہر اک کونا
چُپ چُپ رو دیاں نیں خالی خالی دیواراں۔
کول ہوئے تے بندہ قدر وی نئیں جاندا
دور ہو کے یاد آندیاں اوہدیاں پیار بھریاں گلاں۔
قبر تے جا کے بندہ ٹُٹ ٹُٹ کے ایہہ آکھدا
“اک واری ہور ماں! بس اک واری بُلاواں”
ہتھاں دیاں اوہ تھپکیاں لبھدے رہندے نیں
نینداں وی رُس جان تے آندیاں نیں سِسکیاں۔
جیہڑے نصیب والے ماں نوں کول بیٹھے نیں
اوہ کیہہ جانن یارو، کیہہ ہوندیاں جدائیاں۔
مظہرؔ اے سچ اے رب دیاں نشانیاں نیں ماواں
ماواں توں ودھ کے نئیں لبھدیاں چھانواں۔
سنبھال رکھنا میری وفا
ملو گے کب یہ تو بتا دوں
اے بتانے والے دو گا دعا
میری ہے تم سے اک التجا
پکار میری تم نے نہ سنی
دیتا رہا ہو بہت بار صدا
میری تم بن گئیں ہو ضد
لیکن لگتا تم کرو گی جفا
تم مل جاؤ اگر اے جاناں
کیونکہ میری اسی میں بقاء
اتنا یقیں ہو گیا ہے مجھے زیب
اس محبت کی تم دو گی سزا
سنتے بھی ہو کے سماعت سے محروم ہو
پہلے تو چلے آتے تھے کسی بہانے سے
اب تو منہ موڑ کے چلے جاتے ہو
کچھ یو ہی سہی صیح میرے مقدر کا قصور ہے
اب جو آتے بھی ہو اور بغیر ملے چلے جاتے ہو
تم سے مل کر اچھا لگتا تھا زیب
کھبی کھبی بے وفا مقدر کے بہانے یاد آجاتے ہو
عمر میں کچھ روانی تو آنے دیتا۔
مُجھے بات کرنے کا ڈھنگ نہ آیا،
زباں پر کچھ روانی تو آنے دیتا۔
وہ مستقبل کے خوب لئیے چلا گیا،
آخر کوئی بات پرانی تو آنے دیتا۔
اگر سچا ہوتا تو صرف باتیں نہ کرتا،
کبھی اپنی کوئی مہربانی تو آنے دیتا۔
یک دم مسکرا کے چلا گیا وہ شخص،
چہرے پہ کچھ حیرانی تو آنے دیتا۔
اسی انتظار میں مجھ سے دیر ہوئی،
" شمس" ،
محبت کی کوئی نشانی تو آنے دیتا۔
