Atif Aslam Dil Diyan Gallan Lyrics
Poet: Atif Aslam By: Shadab Khan, LahoreKacchi doriyon, doriyon, doriyon se
Mainu tu baandh le
Pakki yaariyon, yaariyon, yaariyon mein
Honde na faasley
Eh naraazgi kaagzi saari teri
Mere sohneya sunn le meri
Dil diyan gallan
Karaange naal naal beh ke
Akh naale akh nu milaa ke
Dil diyan gallan haaye
Karaange roz roz beh ke
Sacchiyan mohabbataan nibha ke
Sataaye mainu kyun
Dikhaaye mainu kyun
Aiven jhuthi mutthi russ ke rusaake
Dil diyan gallan haaye
Karaange naal naal beh ke
Akh naale akh nu mila ke
Tenu lakhan ton chhupa ke rakhaan
Akkhaan te sajaa ke tu ae meri wafaa
Rakh apna bana ke
Main tere layi aan
Tere layi aan yaaran
Naa paavin kade dooriyan
Tenu lakhan ton chhupa ke rakhaan
Akkhaan te sajaa ke tu ae meri wafaa
Rakh apna bana ke
Main tere layi aan
Tere layi aan yaaran
Naa paavin kade dooriyan
Main jeena haan tera....
Main jeena haan tera
Tu jeena hai mera
Dass lena ki nakhra dikha ke
Dil diyan gallan
Karaange naal naal beh ke
Akh naale akh nu mila ke
Dil diyan gallan...
Raatan kaaliyan, kaaliyan, kaaliyan ne
Mere dil saanwle
Mere haaniyan, haaniyan, haaniyan je
Lagge tu na gale
Mera aasmaan mausamaan di na sune
Koi khwaab na poora bune
Dil diyan gallan
Karange naal naal beh ke
Akh naale akh nu mila ke
Pataa hai mainu kyun chupa ke dekhe tu
Mere naam se naam mila ke
Dil diyan gallan
Karange naal naal beh ke
Akh naale akh nu mila ke
Dil diyan gallan...
وہ تو وقت گزاری کے لئے آ جایا کرتے ہیں۔
ہم نے تو اُن کی یاد میں پلکیں سجا رکھی تھیں مگر
وہ خواب میں بھی اکثر روٹھ کر چلے جایا کرتے ہیں۔
دل کے چراغ ہم نے بڑی چاہ سے جلائے
وہ بے رخی کی ہوا سے بجھا جایا کرتے ہیں۔
اک ہم کہ ان کے نام پہ دنیا لٹا چکے ہیں
اک وہ کہ جنہیں ہم فرصتوں میں یاد آیا کرتے ہیں۔
محفل میں غیر لوگوں کو سینے سے وہ لگا کر
مظہرؔ کو دور رہنے کا سمجھایا کرتے ہیں۔
ہر بار ٹوٹ کر بھی یہی سوچتے ہیں مظہرؔ
شاید وہ اب کی بار وفا کو نبھایا کرتے ہیں۔
جن کو سمجھ لیا تھا مقدر کی روشنی ہم نے
وہ دل میں تیرگی کا دھواں چھایا کرتے ہیں۔
ہم رازِ دل سنائیں تو ہنستے ہیں لوگ سارے
وہ زخمِ دل مگر زمانے سے چھپایا کرتے ہیں۔
مظہرؔ عجیب لوگ ہیں اس شہرِ بے مروّت کے
چہرے کی مسکراہٹ سے جو دل آزمایا کرتے ہیں۔
ہم نے تو عمر رکھ دی تھی ان کی چاہت پر
وہ نامِ وفا لے کے یوں ہی ہمیں بہلایا کرتے ہیں۔
دل کو یقین تھا کہ وہ اپنے ہی رہیں گے
دل کو مگر ہر بار وہ ہمیشہ جھٹلایا کرتے ہیں۔
ہم زخم چھپاتے ہیں زمانے کی نظر سے
وہ زخمِ جگر اور بھی گہرا لگایا کرتے ہیں۔
محفل میں ملا کرتے ہیں اپنوں کی طرح وہ
تنہائی میں احساس مگر کھایا کرتے ہیں۔
اک ہم ہیں کہ ہر بات کو دل سے ہی لگائیں
اک وہ ہیں کہ ہر بات پہ مسکایا کرتے ہیں۔
جس روز سے دیکھا ہے بدلتے ہوئے اُن کو
آئینے بھی اب ہم سے نظریں چرایا کرتے ہیں۔
مظہرؔ یہ محبت بھی عجب قرض ہے ایسا
ہم جان لٹاتے ہیں، وہ ٹھکرایا کرتے ہیں۔
سو بار بھلانے کی قسم کھائی تھی دل نے
سو بار وہی یاد چلے آیا کرتے ہیں۔
دل چیخ اُٹھے، آنکھ مگر اشک نہ برسائے
کچھ درد بھی تہذیب سے تڑپایا کرتے ہیں۔
مظہرؔ نہ سمجھ پائے محبت کا تقاضا
جو لوگ بچھڑ جاتے ہیں، یاد آیا کرتے ہیں۔






